Jak pies z kotem

Ale nie w potocznym znaczeniu ale w takim:

całkiem zgodne współzamieszkiwanie.
Właśnie cały ubiegły tydzień przebywałam u córki i wnuczek  i upajałam się w wolnych chwilach zabawnymi widokami. A to jeden z nich. Kudi jest szalony, w moim mniemaniu to zakrawa na psie ADHD. Tak, że właściwie nic dziwnego, że u mnie na wakacjach tylko patrzył aby czmychnąć. Bo tutaj robi to samo. Pomimo solidnego ogrodzenie wzmocnionego na dole dodatkowo siatką i tak udało mu się wygryść dziurkę. A ponieważ jest dość miernych rozmiarów, więc żaden problem przecisnąć się i odwiedzić pieski po sąsiedzku.

A w domu, jak już wcześniej pisałam http://kocham-wies.blogspot.com/2015/11/nadal-jestem-w-odwiedzinach-u-corki-i.html pomieszkują dwa śliczne kocurki. Tak, że Kudi od czasu do czasu usiłuje, no właściwie nie wiem co usiłuje, chyba je w jakiś sposób skłonić do zabawy?

Zaczyna szczekać, ale raczej na odległość;

kocurek unosi łapkę jak do nokautu, ale nigdy nie zaatakował, tak jakby ostrzegał , Kudi również za bardzo się nie spoufala. Taki swego rodzaju wzajemny szacunek.

To Puszek jest tym odważniejszym kocurkiem i nie hańbi się ucieczką tylko dzielnie broni kociego honoru. Garfild z kolei woli zejść z drogi i nie pozwala sobie na zbytną konfrontację.

A co poza wolnymi chwilami? To co zawsze, czyli musiałam nacieszyć się obecnością przede wszystkim wnuczek i troszkę, jak zwykle podogadzać kulinarnie. A co najważniejsze naładować akumulatory na okres 2 miesięcy, bo kolejne spotkanie dopiero na Święta w Rzeszowie.


 

Wspaniały początek wakacji

Zaczął się dla mnie bardzo szczęśliwy i wesoły tydzień. Niespodziewanie nawiedziła mnie starsza wnuczka Klara. A ta przyjemność trwać będzie równiutko : od czwartku do czwartku.

Siedzimy sobie na wsi a ja kombinuję jak umilić Klarze pobyt. Codzienne kiełbaski z ogniska na kolację, świeżutkie bułeczki, spanie w namiocie, huśtanie w hamaku to niektóre z atrakcji pobytu na wsi. W planie spacery wzdłuż pól i lasu.

A spanie w namiocie w sielankowej scenerii, ciszy,  w sąsiedztwie kwiatów musi być bajkowe bo trwa do godzin około południowych, nawet poranne pianie kogutów nie jest w stanie go zakłócić ;

 Wieczorem unosi się mieszanka zapachów maciejki, lawendy i róży, takie wrażenia węchowe możliwe są tylko w Chabaziewie i chyba wpływają na długość snu.

No i oczywiście kulinarne dogadzanie; czyli nieodmiennie pizzerinki , http://kocham-wies.blogspot.com/2015/11/nadal-jestem-w-odwiedzinach-u-corki-i.html
i bułeczki czosnkowe, tegoroczny hicior, http://kocham-wies.blogspot.com/2017/04/czas-zaczac.html
i to oczywiście na okrągło.

Ale zbliżała się niedziela i coś by tu wypadało wymyślić niestandardowego. Wpadłąm na pomysł jakiejś regionalnej imprezy, więc zaczęłam grzebać w internecie . Moje próby, a raczej pewnie nieznajomość pobliskich miejscowości nie przyniosły zamierzonego efektu, bo albo coś tam już było albo dopiero się odbędzie. Ale nie ma to jak pomoc sąsiedzka, poszłam na naradę no i znalazło się: Dni Dubiecka. Odległość ok 30 km, czyli w sam raz na popołudniową wycieczkę.

No i była wycieczka ale ......
Ta impreza niestety zawiodła mnie. Spodziewałam się jakichś smakołyków przygotowanych przez Koła Gospodyń Wiejskich czy też stoisk z rękodziełami. A tu nic z tych rzeczy, pustynia kulinarna i atrakcyjna. Bardzo skromnie, właściwie oprócz jednego stoiska z dmuchańcami:

na więcej nie można było liczyć.

Tak, że miała być atrakcja i kolacja a skoczyło się na zakupach w pobliskim sklepie. Zaopatrzone w kiełbaski i takie tam sobie zakupy...., udałyśmy się z powrotem do Chabaziewa na tradycyjną kolację, czyli patyk, kiełbasa i ognisko.

No trudno i tak się zdarza grunt to się na dobre nie zrazić.

Wielkanocna wycieczka

Tak jeszcze na chwilkę cofnę się do poprzedniej świątecznej niedzieli.

Kiedyś postanowiłam, że będę wnuczkom przy każdej możliwej okazji pokazywać piękne Bieszczady i okolice. I tak też się stało w to niedzielne wielkanocne południe. Stwierdziłam, że po śniadaniowym obżarstwie nieźle by było gdzieś się ruszyć, coś zobaczyć i zrobić miejsce na kolejne obżarstwo czyli  na świąteczny obiad.
Tak więc hasło padło i kto chciał udał się z nami na wycieczkę. A ponieważ pogoda w miarę dopisała, co wcale nie było tej wiosny takie oczywiste, udaliśmy się Odrzykonia oddalonego od Rzeszowa o ok 40 km. Szkoda tylko, że niestety wejść do ruin nie mogliśmy. Na stronie internetowej nie było o tym żadnej wzmianki, miało być otwarte od 16 kwietnia, chociaż zakładałam taką sytuację. Ale trudno. Z zewnątrz też można zobaczyć ruiny chociaż najciekawsze atrakcje są wewnątrz a resztę dopełniła ciekawa historia zamku.

Encyklopedyczna nazwa zamku to Kamieniec w Korczynie - Odrzykoniu.

Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z 1348 r. kiedy to Kamieniec był własnością króla Kazimierza Wielkiego. Po roku 1390 darowany był przez Władysława Jagiełłę Klemensowi z Moskorzewa. I od tej pory znajdował się w prywatnych rękach.

Klemens Moskorzewski stworzył podstawy potęgi materialnej rycerskiego rodu Pilawitów, rozbudował Zamek Wysoki , wzniósł od strony wschodniej Zamek Średni, a od strony zachodniej Przedzamcze Odrzykońskie. Na piętrze Zamku Wysokiego ulokował i uposażył kaplicę, konsekrowaną w roku 1402. Pod koniec XIV w. Kamieniec stał się rezydencją Klemensa, którego wnukowie w roku 1452 właśnie od nazwy zamku przyjęli nazwisko Kamienieckich. Wzrost zamożności i pozycji społecznej rodu Pilawitów był zasługą Henryka, który zmarł w 1488 roku. Najwybitniejszym z synów Henryka był najstarszy Mikołaj, związany z dworem królewskim, hetman małopolski kierujący obroną ziem ruskich. W roku 1502 król mianował Mikołaja Kamienieckiego pierwszym w historii wojska polskiego hetmanem wielkim koronnym. W tym okresie do Zamku Średniego zostało dobudowane od wschodu Przedzamcze Korczyńskie. Okres współgospodarowania braci Kamienieckich zakończył się w roku 1512 układem o podziale majątku. W 1530 roku Zamek Korczyński, Kamieniecki odsprzedał Sewerynowi Bonerowi, którego córkę poślubił syn wojewody lubelskiego Firleja. Zamek Wysoki od roku 1599 do 1601 należał do Stadnickich, w 1601 nabywają go Skotniccy. Kolejnymi właścicielami byli Stadniccy, Scypionowie del Campo, Kalinowscy, Jabłonowscy, Fredrowie, Starowieyscy i Szeptyccy.

Tutaj udało mi się przez szparkę w bramie zrobić odrobinę wnętrza.

Ale najciekawszy jest fragment historii, kiedy zamek dostał  się w ręce hr. Aleksandra Fredry, autora ZEMSTY, a było to tak:

Pomysł tego  utworu zrodził się w 1829 r., kiedy to ówczesny ka­pitan armii napoleońskiej, hrabia Aleksander Fredro dzięki małżeństwu z Zofią Jabłonowską, został właścicielem zamku odrzykońskiego. Przeglądając archiwalia swego ma­jątku, natrafił na akta procesowe właścicieli zamku z pier­wszej połowy XVII wieku. Wynikało z nich, że Piotr Firlej i Jan Skotnicki toczyli ze sobą wieloletni spór, któremu kres położył dopiero ślub zawarty w 1630 r. przez wojewodzica Mikołaja Firleja z kasztelanką Zofią Skotnicką.
I na kanwie tej właśnie historii powstała ZEMSTA.

Nieopodal ruin stoi sobie na wzgórzu urokliwa, wiekowa chatka, pewnie pamięta wczesne lata ubiegłego wieku, a być może jeszcze wcześniejsze:

Takie widoki zawsze pobudzają moją wyobraźnię.

 Po zejściu z wzgórza zamkowego tuż za zakrętem znajduje się skalny obelisk dziękczynny :

Rzut beretem od Odrzykonia znajduje się kolejny kompleks olbrzymich skał zwany Prządki:

A legenda ich powstania jest taka:

Dawno temu był taki zwyczaj, że dziewczęta, wychodzące za mąż, musiały własnoręcznie uprząść nici na płótno, z którego szyto suknie dla nich i dla narzeczonych. W tym to czasie mieszkały w zamku dwie dorosłe córki z matką. Obie miały wkrótce wyjść za mąż, siedziały przeto przy kołowrotkach i przędły nić na ślubne suknie. Ślub miał odbyć się w Wielki Poniedziałek. Siostry śpieszyły się bardzo, ale że pracy było jeszcze dużo, nie zdążyły jej w czasie wykończyć. Nadeszła Wielkanoc. Siostry zamiast iść na rezurekcję do kaplicy zamkowej, zamknęły się w pokoju, chcąc wykończyć pracę. Kiedy się o tym dowiedziała matka, zawrzała strasznym gniewem i zawołała: „Obyście za karę skamieniały, przeklęte córki!” I oto obie córki zamieniły się w głazy, a z nimi matka, jako że nie umiała wychować córek w bojaźni bożej.
(wg opowiadania Zofii Grochmal)

To była taka krótka lekcja historyczno - krajoznawcza, której uczestnikiem była m.in. moja starsza wnuczka Klara.

Sobota z andrenaliną

No to wróciliśmy, ale po kolei.

Druga połowa tygodnia upłynęła pod hasłem wyjazdu , wreszcie! do Chabaziewa. Ferie się rozpoczęły więc czemu nie.
Zakupy zrobione aby przez dwa tygodnie nie zawracać sobie głowy sklepami czy też innymi cywilizacyjnymi wynalazkami. Akumulatory naładowane, nie tylko nasze ale i samochodowe. Samochodowe, bo do takich ekstremalnych wojaży konieczne są dwa. Jeden stary, wysłużony, mój ulubiony i przystosowany do transportu naszego pupila. Z tyłu z odpowiednią ławeczką między siedzeniami aby pieskowi było wygodnie. A drugi terenowy do transportu wałówy i wszystkich innych niezbędnych rzeczy i precjozjów.
Przez większą część tygodnia trwała również dyskusja w temacie ustalenia godziny zero czyli dnia wyjazdu. Raz miał to być piątek a raz sobota. Pogoda niestety nie pomagała nam. Raz wyż, raz niż a do tego od czasu do czasu załamanie pogody.
Kontakt z sąsiadami uaktywnił się a głównie pytanie: czy Was zasypało? Uzgodniliśmy w końcu nasz przyjazd, droga do Chabaziewa została odśnieżona, więc w sobotę rano wsiadamy do samochodów, każdy do swojego i w drogę.
Żeby było ciekawie i andrenalina osiągnęła właściwy do zimowych wojaży poziom, całą noc z piątku na sobotę no i sobotę sypało sobie śniegiem. W poprzednim poście pisałam troszkę o drodze do Chabaziewa. Więc nie jest to tak zwana bułka z masłem.

Nie zważając na nieciekawą perspektywę ruszyliśmy w drogę. Przed podjazdem w górę mąż założył łańcuchy. Przecież nie robi tego często więc poszły wiązanki i około półtorej godziny też.
Część drogi została odśnieżona ( choć bardzo szybko nie było tego widać ), o tak:

 no i wydrapaliśmy się nawet bez większych problemów na górę. Teraz pozostał odcinek opadający w dół. No i zaczęło się. Okazało się, że niestety drogi nie widać, jest totalnie zasypana. A do szczęścia tak blisko. Ja mój samochód zostawiłam na główniej drodze i z psiakiem miałam iść na piechotę.
I już nawet to robiłam:

Ale mąż z całą wałówą musi zjechać. I nawet mu to szło aż w pewnym momencie nie wiadomo było gdzie droga a gdzie pole. No i wylądował w jakimś rowie, co prawda niewielkim ale wystarczającym aby się zakopać. Dzwonię po pomoc, kolejny sąsiad wsiada w traktor i jedzie nam z odsieczą.
Koniec tego jest taki, że traktor troszkę go pociągnął i też się zakopał a na dodatek przebił oponę. A śnieg sypie, robi się półmrok i w końcu męska decyzja, wracamy a Fronterę zostawiamy na środku pola ornego.

No i tym sposobem wróciliśmy do domu ok 16 godz, przewietrzeni, dotlenieni ale mąż oczywiście wściekły i zmęczony. Och ta męska ambicja, samochód się nie sprawdził. Ale jak miał się sprawdzić jak traktor nie dał rady? Muszę przyznać, że mężusio dał sobie w kość, samo kilkugodzinne machanie łopatą przy odkopywaniu samochodu było rzeczą jedyną w swoim rodzaju. Wręcz stwierdziłam, że przez całe pięć ostatnich lat tyle nie machał co tutaj w przeciągu tak krótkiego czasu.

Ja za to zrobiłam kilka zdjęć prawdziwej zimie, bo dawno takiej nie było :

i jestem bogatsza o jeszcze jedną przygodę i wcale nie widzę w tym aż tak złych stron. Siedzę sobie teraz w cieple, które w Chabaziewie osiągnęło by się co najmniej za kilkanaście godzin, piszę posta a za chwilkę coś podziergam na szydełku.
A początkiem tygodnia planujemy odzyskać samochód.

Troszkę z powtórki

No i ponownie los mnie rzucił do mojej córki w takim samym celu jak 3 - tygodnie temu:
http://kocham-wies.blogspot.com/2016/10/i-w-droge.html.

Jestem potrzebna, więc wiele się nie zastanawiajac wybrałam się w drogę. No i przyjechałam w piątek.  Pobędę sobie ponad tydzień, bo być może przyczynię się tym sposobem do szybszej przeprowadzki, przynajmniej taką mam nadzieję. Już wszyscy są mocno stęsknieni za powrotem na stare - nowe śmieci.. A jest do czego tęsknić, widziałam na własne oczy, po prostu przepięknie.

Wyjechałam w jesiennej aurze a w miarę zbliżania się do Warszawy zrobiło się lekko zimowo. Czyli mijane pola i rosnące w lesie sosny ( iglaki ) oprószył delikatnym puchem śnieg. Ten pierwszy śnieg jest zawsze najcudowniejszy; taki czyściutki, wytęskniony, sielankowy  po prostu uroczy. Potem to już jest z tym różnie.

Podczas spaceru z młodszą wnuczką na plac zabaw uchwyciłam kilka zakątków w parku gdzie śnieżek mimo pięknej słonecznej pogody, w miejscach zacienionych utrzymał się do popołudnia;

Właśnie dzisiaj rano ( niedziela )  przeglądając FB zobaczyłam, że śnieg oprószył również Rzeszów :
    

                                      
nie omieszkałam tego również pokazać. Prawda, że uroczo?

Muszę jeszcze w tym miejscu napisać o zajęciu mojej córki, oczywiście tym poza bieganiem z mopem i porządkowaniem remontowanego domu.
Aby wszystko było pięknie doszła do wniosku, że powinna być też domieszka własnej twórczości. A ja powiem, że niedaleko spada jabłko od jabłoni. Moja córka wyszydełkowała piękny pled i poszwy na dwie poduszki:

Ma być jeszcze trzecia.
Teraz z kolei zajęła się kolejnym pledem - narzutą do pokoju Klary. Oczywiście w innych kolorach. Nie mogę teraz pokazać tej pracy, bo całotygodniowe dzierganie zostało unicestwione, zresztą już chyba po raz czwarty. Coś okazało się nierówne, za duże czy coś w tym rodzaju...... w tym przypadku odległość jabłka od jabłoni trochę się wydłużyła.
Tutaj akurat istotnie różnimy się z córką. Dla mnie to nie jest problem ..............i nie lubię próć.
U Niej wszystko musi być idealnie!!!!

Ostatnio wyczytałam, że szydełkowanie uspokaja, wycisza, daje wiele przyjemności i radości w tworzeniu unikalnych i niepowtarzalnych wyrobów, uelastycznia stawy i w ogóle wspaniale wpływa na dobre samopoczucie.
Od zawsze to wiedziałam ale teraz nauka pochyliła się nad tymi stwierdzeniami. Coś w tym jest....

I w drogę...

No właśnie, potem czyli w niedzielę wyjechałam do Warszawy. Po raz pierwszy na środek lokomocji wybrałam bus. I super, od tej pory tylko tak będę jeździć. Wcześniej moja podróż to samochód a ja za kierownicą. Nie powiem była to w pewnym okresie ( kilka lat temu ) frajda . Wówczas , czyli podczas aktywności zawodowej wyjazdy do Warszawy samochodem były normalnością. Samochodem było  wygodnie, o każdej godzinie i trochę krajoznawczo. Miałam kilka dróg przetestowanych, tak aby podróż nie była nudna i było jakieś urozmaicenie. Wyjazdy były bardzo częste nawet kilka razy w miesiącu.
Ale obecnie stwierdziłam, że chyba pora przesiąść się na coś bardziej relaksującego i przynajmniej dla mnie komfortowego. Padło na BUS i trafiłam w dziesiątkę. Same pozytywy, nie wiem jak inni przewoźnicy ale NEOBUS jest super.

Po pierwsze mogłam oddać się lekturze, po drugie ćwiczyłam mózg rozwiązując sudoku i mogłam do woli podziwiać widoki za oknem. Podróż trwała ok 5 godzin czyli tak mniej więcej jak samochodem i przyjechałam wypoczęta, zadowolona i zrelaksowana. Na dodatek, jeszcze pozytywnie zostałam zaskoczona ceną biletu, 50 zł., rewelacja. Samochodem jest to ok 150 zł i to na gazie. Tak, że od tej pory jest to mój ulubiony środek lokomocji. W Rzeszowie do busa dostarczył mnie mąż a u kresu podróży czekała na mnie córka. Czego chcieć więcej ???

Obecnie moja córka ze względu na przeciągający się kapitalny remont domu  ( od maja a nie wie czy przed Świętami uda Jej się przeprowadzić ) zamieszkała w Pruszkowie. Przeprowadziły się również dwa kociaki, brytyjskie niebieskie. Takie milusińskie pieszczochy.

To jeden z nich ,ciemniejszy na stanowisku obserwacyjnym,

aż się dziwię, że moja córka pedantka na to pozwala.

I drugi jasny, piętro niżej, niesamowity pieszczoch:

 
Ja z kolei oprócz dogadzania kulinarnego moim dziewczynkom w między czasie poznałam trochę nową okolicę.

Kiedyś Pruszków nie cieszył się dobrą opinią ze względu na sławną na całą Polskę mafię ale obecnie chyba dokonała się wymiana pokoleniowa. Jeszcze nigdy i nigdzie  nie widziałam takiej kultury na jezdni, a trochę lat już żyję. Przez tydzień czasu jaki tutaj spędziłam ze zdumieniem , oczywiście pozytywnym stwierdzam, że kierowcy tak jakby z innej bajki, niesamowicie uprzejmi. Wystarczy zbliżyć się do przejścia dla pieszych a samochody się zatrzymują, wszystkie!!  I to za każdym razem, coś niesamowitego. Aż przykro się robi, że muszę powiedzieć, że w moim rodzinnym mieście czegoś takiego raczej nie uświadczysz.
 
Podczas przechadzki trafiłam do parku a tam stoi sobie piękny zrewitalizowany pałacyk:

Oczywiście nie omieszkałam czegoś się o nim dowiedzieć, zawsze w takich sutuacjach odzywa się u mnie dusza poszukiwacza amatora i czuję ogromny głód wiedzy.

A więc Pruszków w XIX w był popularnym letniskiem dla bogatych mieszkańców Warszawy. A ten właśnie pałacyk był własnością właściciela wytwórni kafli Ignacego Więckowskiego. Ale to musiała być fortuna,widać że wytwórnia fantastycznie prosperowała jeżeli stać było pana Ignacego na takie wspaniałe  letnisko.

No i kolejna budowla, która zwróciła moją uwagę, to kościół pw. św. Kazimierza Królewicza:

Nie obeszło się również bez gotowania. Mam taki właściwie stały program kulinarny,który zawsze wprowadzam w życie przy każdym spotkaniu, obojętnie u mnie czy na wyjeździe.
Są to sprawdzone pizzerinki , kotlety z piersi kurczaka, barszcz ukraiński i fasolka po bretońsku. Ale oprócz tego dostałam zadanie  na upichcenie lazanii i mięsnych kulek ala zraziki wg przepisu:

- 1 kg zmielonej polędwicy wołowej lub innej chudej części,
- 3 duże marchewki,
- 1 szklanka bułki tartej,
- 1 cebula drobno pokrojona,
- przyprawy;sól, pieprz, curry.

Wszystkie składniki bardzo dobrze wyrabiamy i formujemy małe kulki zwracając uwagę aby były mocno spójne. Smażymy na maśle z wszystkich stron. Przekładamy do garnka i zalewamy wrzątkiem, tak aby  wszystkie były pod wodą. I gotujemy ok 30 min. Pozostawiamy w powstałym sosie i można je zamrozić z odrobiną wywaru lub od razu smakować. Jest to przysmak młodszej wnuczki Zary. Do tego kuskus i surówka.

No i ani się obejrzałam minął tydzień. I czas powrotu.

 


   

Weekend z wnuczkami

Cały długi kolejny weekend pełen wrażeń ale jakże inny od tego tzw. majowego. Piękna letnia pogoda zachęca do ruszenia się z domu i zorganizowanie czasu na świeżym powietrzu. I tak też było.

Ale po kolei bo przyjemności jest kilka.

Dzień matki zaskoczył mnie pięknymi życzeniami od kochanych i wyjątkowych latorośli i pięknym storczykiem :

I dalej:
Najwięcej radości sprawił mi przyjazd, a właściwie przylot wnuczek ( o północy ) na te kilka dni. Jak zawsze gdy Klara przyjedzie albo odwrotnie mój blog doznaje pewnych nowych przeobrażeń. Tak jest i tym razem; zmiana czcionki, koloru w nagłówkach i co najistotniejsze, dodanie etykiet. Spowodowało to pogrupowanie postów wg tematów i zagadnień. Wprowadziło w moim odczuciu taki ład i uporządkowanie. Jest super.

Jak przystało na ten szczególny weekend zorganizowałam odpowiednio czas aby nie było czasu na nudy, a były same miłe wspomnienia.
W pierwszy dzień ( czwartek ) była tzw. aklimatyzacja Klary i Zary w Rzeszowie, czyli zaliczony plac zabaw będący w zainteresowaniu Zary a w godzinach popołudniowych ogrodowy gril. A na grilu kiełbaski dla większości i piersi z kurczaka dla wybrednego syna.

Drugi dzień ( piętek ) to całodniowy wyjazd do Chabaziewa. Tematem przewodnim było podlewanie kwiatów. Na szczęście kwiaty przeżyły kilka dni upału a skuteczna reanimacja przywróciła im piękny wygląd.
Ale nie tylko było podlewanie roślin.
Były koleżanki ( oczywiście wnuczek ), było zabawnie i wesoło. W ruch poszły konewki z wodą, ale tym razem nie z przeznaczeniem dla kwiatków ale było to coś na wzór wielkanocnego leja. Śmiechu, radości i wrzasku było co nie miara, po prostu Chabaziewo odmłodniało. Na hakach zawisły huśtawki, zabawki wylądowały na ogrodzie,  małe tornado przeszło przez dom. Takie sobie hulanki, swawole bez tańców.
I tak zleciał cały dzień na wspaniałej zabawie. Pozostało pobojowisko, zastanawiam się czy sprzątać czy zostawić, bo za około tydzień przyjeżdża druga zmiana czyli moja siostra z dwiema wnuczkami. Chyba się jednak nie opłaca!!!!

Na szczęście kwiaty zostały nienaruszone i pozostały na swoim miejscu:

No i trzeci dzień ( sobota ) to zaplanowana wycieczka nastawiona tym razem na edukacyjno - poznawcze doznania. Jedziemu do Kolbuszowej do skansenu. Jest to stosunkowo niedaleko ( 30 km ) a fajnie spędziliśmy dzień.


A to kilka migawek ze skansenu:

 zagroda z super wiejskim ogródkiem ( takie sielankowe uroczysko )

 

 fantastyczne ule w zagrodzie ( ale pomysły )

młyn wodny z 1897 roku

 kościół pw. św Marka z 1843 roku

zagroda ; dom, stajnia, stodoła , połowa XIX w.

kapliczka 1824 rok.

To pierwszy punkt mojego planu poświęconego pokazaniu moim wnuczkom piękna Podkarpacia w tym oczywiście przepięknych Bieszczad. W końcu to rodzinne strony ich mamy no i dziadków. Za każdą pobytnością gdzieś będziemy jeździć i coś będziemy oglądać i poznawać.
Na początek tak na rozgrzewkę był to właśnie skansen w Kolbuszowej

Był to wspaniały weekend i wszyscy byli zadowoleni, a to ważne.
I w niedzielne wczesne popołudnie wnuczki odleciały i wszystko wróciło na chwilę do normy.
Na chwilę, bo niedługo już wakacje!!!!!