Weekend z kurdybankem w tle

Pracowity to był weekend. Piękna słoneczna pogoda, na termometrze też sporo powyżej 20 st. C, można było troszkę nadgonić to co do tej pory się nie zrobiło.
Zajechałam do Chabaziewa zaopatrzona w kolejną dostawę roślinek kwitnących:

wszystko zakupione na bazarku. A tak swoją drogą, zawrotu głowy można dostać od takiej ilości pięknych kwiatów. Majątek też można stracić, w przypływie zakupowego szaleństwa, tak że muszę się bardzo pilnować. Zdecydowana większość znalazła miejsce w doniczkach i na razie przechowywane są w ustronnym miejscu aby mogły się zaaklimatyzować;.

to kilka z nich.

Co jak co ale trawsko rośnie najprędzej. Tak, że bubuzela poszła ostro w ruch, ale tym razem nie wytrzymała i odmówiła posłuszeństwa. Mąż coś tam majsterkował ale niestety na przyniosło to spodziewanego efektu. Jak ją włączyłam to zaraz się wyłączała i nie dało się kosić. I mąż zastosował swój własny patent, czyli przykręcił taki ścisk do guziczka - pstryczka, który odskakiwał i wyłączał maszynę .Po kilkuminutowym koszeniu poszły z niego dymy. Tak, że czeka mnie wydatek.
Tak wygląda spracowana bubuzela, widać osiągnęła już wiek emerytalny i może służyć jako eksponat muzealny a może wymyślę dla niej nowe życie ?

A co na obiad? myślałam, myślałam i wymyśliłam mój własny przepis na zupę kurdybankową. Zainspirowała mnie moja siostrzenica, znając moją duszę eksperymentatora kulinarnego, podesłała mi przepis. I postanowiłam również czegoś się dowiedzieć o tej roślince. A ponieważ jestem zaopatrzona w dość znaczną ilość książek, o ziołach również, więc nie miałam trudności z dostępem do wiedzy.

Ale po kolei, bluszczyk kurdybanek to roślinka, która chyba rośnie wszędzie a właściwie jest dość uciążliwym można powiedzieć chwastem, zresztą jak sama nazwa wskazuje. Rozpycha się przy pomocy dość długich łodyżek, które korzonkami przyczepiają się do podłoża i w dość krótkim czasie potrafi pokryć znaczną część rabaty czy łąki. Ma drobne niebieskie kwiatuszki w kształcie dzwoneczka:

U mnie rośnie wszędzie; przed wejściem do domu, na rabatkach, w pobliskich rowach, łąkach i jakby jej nie wyrywać to będzie na około kurdybankowo. Tak, że ze zbiorem nie ma żadnego problemu.

Ale okazuje się, że ten uciążliwy chwaścik jest bardzo zdrową i wszechstronną roślinką.
Ze względu na właściwości lecznicze, ale też na korzenny, lekko gorzki smak jest doskonałym dodatkiem  do wiosennych kuracji oczyszczających, Jego liście są znakomitym środkiem wzmacniającym, przyspieszającym przemianę materii, regulującym trawienie. Wspomaga wydzielanie żółci. Stosowanie tej rośliny jest wskazane przy skłonnościach do stanów zapalnych błony śluzowej żołądka i częstych infekcji dróg moczowych. ( źródło: Hanna Szymanderska, Z łąki na talerz )



Dlatego i ja postanowiłam wypróbować jego działanie, na żywym organizmie. Na pierwszy rzut poszła właśnie zupa.
Podeszłąm do tego dość ostrożnie, bo sama roślinka jest w smaku dość gorzka. Więc jak to się przełoży na smak zupy? Ugotowałam ją na wszelki wypadek oddzielnie i gorzki smak gdzieś znikł, chyba wyparował.

Do zupy użyłam wszystkiego co miałam pod ręką, a więc: marchewka, pietruszka, cebula / por i kilka ziemniaków.
Udałam się na moją przydomową grządeczkę ziołową i przyniosłam ; gałązkę lubczyku, kopru włoskiego, selera i pietruszki.
Mąż udał się na góreczkę i przyniósł troszkę szczawiu. No i już miałam wsad do zupy.


Na odrobinie oleju zeszkliłam cebulę, dodałam wodę z pokrojonymi warzywami a natki poobrywałam z listków związałam nitką i dodałam do gotowania. Dodałam torebeczkę - piramidki smaku do rosołu ( Lidl ), no i gotowałąm do miękkości warzyw. Kurdybanek i szczaw oddzielnie i przetarłąm przez sito i wlałam do wywaru. Doprawiłam do smaku wegetą i pieprzem i wlałąm śmietanę i wrzuciłam posiekane listki natek. Oddzielnie ugotowałam makaron. I koniec.

Gdzie ta wiosna????

Oj coś ta wiosna wonna i radosna nie może dotrzeć na Podkarpacie. Pada, pada, słonka nie widać, zimno, bo cóż to za temperatura w granicach 14 -15 stopni a do tego mokro i pochmurnie. A jeszcze w tygodniu te cholerne przymrozki, które zniszczyły to co od marca tak pielęgnowałam i wysadziłam tydzień temu, do ziemi. Oj niepotrzebny był ten pośpiech, bo ( minus ) -5 - cio stopniowego przymrozku nie wytrzymało część begonii , część pelargonii i wszystkie czyli dwie duże kilkuletnie fuksje. Taki smutny obrazek mi się objawił:

Za przeproszeniem .......kurka wodna, ręce opadają.

Żeby czymś zająć wściekłe myśli i ręce wzięłam się za pichcenie. Przynajmniej w tym pogoda, oczywiście w weekend też paskudna, nie przeszkadzała.
Na pierwszy rzut poszło coś na słodko, bo w tych nerwach strasznie zachciało mi się słodkości, w zasadzie to mi się ich chce niezależnie od stanu ducha a pod nóż poszło to co pod ręką czyli rabarbar, który ocalał z tej wiosennej zimy. 
A przepis jest łatwy, tak że nawet ja go ogarnęłam, nawet jego nazwa na to wskazuje : Proste ciasto z rabarbarem z Aniagotuje.pl

I co ważne w moim przypadku, całość robi się szybko i mikserem.

bierzemy:
- 2 niepełne szklanki mąki pszennej  –  około 350 g
- łyżeczka proszku do pieczenia
- pół szklanki oleju lub oliwy
- 5 większych jajek
- pół szklanki drobnego cukru
- 3-5 łodyg rabarbaru
 
ubijamy pianę na sztywno, cały czas miksując dodajemy powoli po łyżce cukru, po żółtku i olej. Na koniec zmniejszamy obroty i dodajemy mąkę z proszkiem. Ciasto powinno być dość gęste. Przelewamy do formy a na wierzch wsypujemy oczyszczony i pokrojony rabarbar.
Piekarnik nagrzewamy do 175 st.C i pieczemy 40 - 45 minut.
Przypuszczam, że też będzie fajne z innymi owocami. Ja pewnie jak znów coś mi urośnie, choć to wcale nie jest pewne po tych cholernych przymrozkach, to wypróbuję.
A póki co tak wygląda mój rabarbarowiec pod krzaczkiem rabarbaru, a raczej jego pozostałością, po wierzchu dodatkowo posypany cukrem pudrem :

Patrzę sobie a za oknem pokrzyw co niemiara, a więc mam nie tylko pomysł ale i podstawowy składnik na pyszną, wiosenną zupę.
Na ręce nałożyłam gumowe rękawice, kosz pod pachę i jak babka - zielarka z Rancza udałam się do lasku na zielska łowy.
Plon był obfity, bo czego jak czego ale pokrzyw ci jest pod dostatkiem:

No i surowiec na zupę gotowy a przepis również : http://kocham-wies.blogspot.com/2016/05/pokrzywa.html  , wersja 2 na początek.

A na drugie danie również miałam czas coś nowego wypróbować: Wątróbka po chłopsku, właśnie ten  chłopski dodatek w nazwie mnie zaintrygował.

Przepis jest prosty: Na patelni topimy słoninę ( ok 10 dkg ) dodajemy kiełbasę ( 15 dkg ) i cebulę ( 25 dkg ) pokrojone w kostkę. Smażymy aż cebula się dobrze zeszkli, na koniec dodajemy zmiażdżony czosnek ( 3 ząbki ). Ściągamy mieszankę z patelni a na niej smażymy plastry wątróbki oprószone mąką. Potem wszystko łączymy, doprawiamy solą, pieprzem, majerankiem i natką pietruszki.

Do tego ziemniaczki i mizeria. PYCHOTA.
I tym sposobem zamiast pławić się w kwiatkach miałam głównie kulinarny weekend .

No to jeszcze na koniec się pochwalę nową odsłoną okna:

w moim centrum dowodzenia i obserwacji 😉Oczywiście wszystko własna robota.

Moja Majówka

Bardzo niepogodny to był tydzień. Niby miało być ładnie, ciepło itd a było głównie deszczowo, zimno i dopiero końcem tygodnia lekko się ociepliło ale za to zagrzmiało.
Tak, że plany polowe uległy lekkiej modyfikacji. Właściwie nadal ganiałam po chałupie ze zmiotką, odkurzaczem i mopem. Nawet miałam problem z wypraniem firanek , bo albo zimno albo deszcz na dworze, no to gdzie miały wyschnąć. Tak, że zdecydowana część tygodnia upłynęła pod znakiem totalnych, wiosennych,  domowych porządków. Aż tu cud się stał w sobotę i po opadnięciu porannej mgły do godziny 15 było ciepło i sucho więc firanki już wiszą w oknach. A od godz. 15 powtórka z rozrywki czyli tym razem burza oczywiście z deszczem.
Moja wiosenne kuchnia przybrała taki odświeżony, wiosenno - letni wygląd:

W przypływie szaleństwa porządkowego nawet stalowe płyty kuchni kaflowej zostały wyszorowane. Prawdę powiedziawszy to do ubiegłego roku nie miałam świadomości, że te płyty też się myje. Dopiero sąsiadka mnie uświadomiła a raczej u Niej to zauważyłam. Ona czyści codziennie a ja  raz do roku, na wiosnę. Teraz płyta gazowa wylądowała na kuchni kaflowej bo niezależnie od pogody okres grzewczy został definitywnie zakończony. Uruchomienie nastąpi jesienią.

Rozpoczęłam również sezon serowy, w czym akurat pogoda sprzyjała. Dwa razy odwiedziłam sąsiadkę od krówek i dwa serki pleśniowe się zrobiły wg przepisu : http://kocham-wies.blogspot.com/2016/04/moj-ser-plesniowy.html, 
a teraz dojrzewają:

Do jednego serka eksperymentalnie dałam inny serek pleśniowy: Danish blue cheese, i zobaczę co wyjdzie. Trochę inaczej zachowywało się mleko nie wiem czy to przez przypadek, czy serek się nie nadaje ale pewnie spróbuję drugi raz i zobaczymy czy sytuacja się powtórzy. No i nie obędzie się od wstępnej, delikatnej degustacji.


Z kulinarnych wyczynów, udało mi się jeszcze, właśnie w sobotę, zebrać maje na miodzik. Będzie jedna porcja wg przepisu :  http://kocham-wies.blogspot.com/2016/04/maje.html , 

bo przy takiej pogodzie pewnie na więcej nie ma co liczyć.

Ale, ale pomiędzy kroplami deszczu troszkę buszowałam jednak na świeżym powietrzu. Niewiele udało mi się zrobić ale to co najpilniejsze, tak.

Ucywilizowałam forsycję:

aż tyle tego wyszło, mąż od razu zabrał się za porządek, czyli palenie.

Udało mi się również pojeździć  '' bubuzelą '' z czego najbardziej się cieszę. Nie wiem jakby trawnik wyglądał gdybym tego nie dokonała. Codziennie pada a to dla trawy raj.

Koszenie było oczywiście artystyczne, stokrotki omijałam. Tak pięknie wyglądają na trawniku, że nie mogłam się przecież ich pozbyć.

Przywiezione kwiatki też posadziłam, tak że trzeba pomyśleć o kolejnej dostawie.
A Niuniek ze stoickim spokojem spoglądał  na wszystko z ulubionego punktu obserwacyjnego:

Wreszcie

Sama nie mogłam uwierzyć jak to jest fantastycznie wreszcie poczuć ten wspaniały zapach wsi. Taki świeży, pachnący a na dodatek coś w pobliżu było koszone i ten zapach skoszonej lekko przeschniętej trawki, poezja. Co prawda pogoda nie do końca jest taka jaką by się chciało ale już wygląda słoneczko i ma być coraz lepiej, czyli cieplej.
Pierwszy rzut oka na Chabaziewo po 3 - tygodniowej przerwie , nienajgorszy:

pod altaną kwitną pięknie kolorowe tulipany, właśnie dzięki chłodnej pogodzie dłużej można nimi cieszyć oczy i obserwować jak otwierają się do słoneczka i zamykają gdy się ochłodzi.

I malutki ogródek przydomowy też prezentuje się całkiem fajnie :

Kwitną głównie narcyze ; białe i żółte. Niezadługo będą i czosnki i lilie a potem róża, malwy no i na kratce będą piąć się wiciokrzewy.

Trawsko też zdążyło już urosnąć czyli w przyszłym tygodniu czeka mnie koszenie. Mówię mnie, bo to ja koszę ogród, mam swoją bubuzelę ( miejscowe określenie na kosiarkę ) i nie pozwalam mężowi zbliżyć się do tego wynalazku cywilizacji, co wcale nie powoduje u Niego protestów. Wcześniej nieopatrzne takie zbliżenie kosztowało mnie sukcesywnym zmniejszaniem areału roślin kwitnących, niby nie było widać.....
Tak, że sprawiedliwy podział pracy nastąpił; ja ogród koszę a mąż wszystko co poza nim.


Nawiozłam oczywiście zapas kwiatków, powojników  i krzaczków do sadzenia. Cały ostatni tydzień spędziłam na uzupełnianiu braków. Teraz to już tak będzie, zaczęła się u mnie kwiatomania.

Oto moje pierwsze zdobycze:

petunie, aksamitki, żeniszki i begonie, wszystkiego po 10 sztuk.
Ale na tym nie koniec,

tutaj wszystkiego po trochu i kwiatki z ryneczku i mój przychówek ( pelargonie ) i zakupy w ogrodniczych.
To wszystko czeka na słoneczko i ciepełko, bo wówczas lepiej mi się biega po ogrodzie. Lada dzień już to nastąpi  przynajmniej takie są prognozy. Tak, że mam trochę polowej roboty w tym nadchodzącym tygodniu.

Ale w międzyczasie w oczekiwaniu na piękną pogodę też biegam, tylko że po domu za wiosennymi porządkami. Zmieniam dom z jesienno - zimowego na wiosenno - letni. Firanki, zasłony, zasłonki, serwety, serwetki, chodniczki, dywaniki itd. Wszystko to idzie w ruch i ląduje w swoich nowych miejscach przeznaczenia.

A tak np. wygląda po liftingu moje centrum dowodzenia:

h

Dywanik na podłodze to oczywiście własna szydełkowa robota, czym zresztą zdążyłam się już wcześniej pochwalić a na ścianie ten obraz z  rowerem to też efekt mojej zimowej pracy, taki sezonowy czasopochłaniacz czyli puzzle w ilości 1500 sztuk. No i takie sobie przytulne miejsce na poddaszu wyszło.

Siedzę tam sobie wieczorami po robocie, wszystko mam pod ręką i w zależności od nastroju coś porabiam; grzebię w poszukiwaniu przodków ( to jest jak narkotyk ), szydełko ( drugi narkotyk ), pisanie bloga ( kolejny ), książka, TV itd albo wszystko na raz. Na nudy nie ma czasu.

A najfajniejsze jest to, że właśnie rozpoczął się najwspanialszy okres w roku. Moje przebywanie w Chabaziewie będzie zdecydowanie dłuższe a ja powoli przemienię się w chłoporolnika albo jak kto woli w wieśniaka. A czasami w gospodynię domu przyjmującą z radością odwiedzających nas gości. A czasami w babcię z utęsknieniem czekająca na przyjazd wnuczek. 
I niech tak będzie jak najdłużej.

A tu jeszcze tacy fantastyczni goście:

para dzikich kaczek szuka miejsca na gniazdo.

Wielkanocna wycieczka

Tak jeszcze na chwilkę cofnę się do poprzedniej świątecznej niedzieli.

Kiedyś postanowiłam, że będę wnuczkom przy każdej możliwej okazji pokazywać piękne Bieszczady i okolice. I tak też się stało w to niedzielne wielkanocne południe. Stwierdziłam, że po śniadaniowym obżarstwie nieźle by było gdzieś się ruszyć, coś zobaczyć i zrobić miejsce na kolejne obżarstwo czyli  na świąteczny obiad.
Tak więc hasło padło i kto chciał udał się z nami na wycieczkę. A ponieważ pogoda w miarę dopisała, co wcale nie było tej wiosny takie oczywiste, udaliśmy się Odrzykonia oddalonego od Rzeszowa o ok 40 km. Szkoda tylko, że niestety wejść do ruin nie mogliśmy. Na stronie internetowej nie było o tym żadnej wzmianki, miało być otwarte od 16 kwietnia, chociaż zakładałam taką sytuację. Ale trudno. Z zewnątrz też można zobaczyć ruiny chociaż najciekawsze atrakcje są wewnątrz a resztę dopełniła ciekawa historia zamku.

Encyklopedyczna nazwa zamku to Kamieniec w Korczynie - Odrzykoniu.

Pierwsze wzmianki o zamku pochodzą z 1348 r. kiedy to Kamieniec był własnością króla Kazimierza Wielkiego. Po roku 1390 darowany był przez Władysława Jagiełłę Klemensowi z Moskorzewa. I od tej pory znajdował się w prywatnych rękach.

Klemens Moskorzewski stworzył podstawy potęgi materialnej rycerskiego rodu Pilawitów, rozbudował Zamek Wysoki , wzniósł od strony wschodniej Zamek Średni, a od strony zachodniej Przedzamcze Odrzykońskie. Na piętrze Zamku Wysokiego ulokował i uposażył kaplicę, konsekrowaną w roku 1402. Pod koniec XIV w. Kamieniec stał się rezydencją Klemensa, którego wnukowie w roku 1452 właśnie od nazwy zamku przyjęli nazwisko Kamienieckich. Wzrost zamożności i pozycji społecznej rodu Pilawitów był zasługą Henryka, który zmarł w 1488 roku. Najwybitniejszym z synów Henryka był najstarszy Mikołaj, związany z dworem królewskim, hetman małopolski kierujący obroną ziem ruskich. W roku 1502 król mianował Mikołaja Kamienieckiego pierwszym w historii wojska polskiego hetmanem wielkim koronnym. W tym okresie do Zamku Średniego zostało dobudowane od wschodu Przedzamcze Korczyńskie. Okres współgospodarowania braci Kamienieckich zakończył się w roku 1512 układem o podziale majątku. W 1530 roku Zamek Korczyński, Kamieniecki odsprzedał Sewerynowi Bonerowi, którego córkę poślubił syn wojewody lubelskiego Firleja. Zamek Wysoki od roku 1599 do 1601 należał do Stadnickich, w 1601 nabywają go Skotniccy. Kolejnymi właścicielami byli Stadniccy, Scypionowie del Campo, Kalinowscy, Jabłonowscy, Fredrowie, Starowieyscy i Szeptyccy.

Tutaj udało mi się przez szparkę w bramie zrobić odrobinę wnętrza.

Ale najciekawszy jest fragment historii, kiedy zamek dostał  się w ręce hr. Aleksandra Fredry, autora ZEMSTY, a było to tak:

Pomysł tego  utworu zrodził się w 1829 r., kiedy to ówczesny ka­pitan armii napoleońskiej, hrabia Aleksander Fredro dzięki małżeństwu z Zofią Jabłonowską, został właścicielem zamku odrzykońskiego. Przeglądając archiwalia swego ma­jątku, natrafił na akta procesowe właścicieli zamku z pier­wszej połowy XVII wieku. Wynikało z nich, że Piotr Firlej i Jan Skotnicki toczyli ze sobą wieloletni spór, któremu kres położył dopiero ślub zawarty w 1630 r. przez wojewodzica Mikołaja Firleja z kasztelanką Zofią Skotnicką.
I na kanwie tej właśnie historii powstała ZEMSTA.

Nieopodal ruin stoi sobie na wzgórzu urokliwa, wiekowa chatka, pewnie pamięta wczesne lata ubiegłego wieku, a być może jeszcze wcześniejsze:

Takie widoki zawsze pobudzają moją wyobraźnię.

 Po zejściu z wzgórza zamkowego tuż za zakrętem znajduje się skalny obelisk dziękczynny :

Rzut beretem od Odrzykonia znajduje się kolejny kompleks olbrzymich skał zwany Prządki:

A legenda ich powstania jest taka:

Dawno temu był taki zwyczaj, że dziewczęta, wychodzące za mąż, musiały własnoręcznie uprząść nici na płótno, z którego szyto suknie dla nich i dla narzeczonych. W tym to czasie mieszkały w zamku dwie dorosłe córki z matką. Obie miały wkrótce wyjść za mąż, siedziały przeto przy kołowrotkach i przędły nić na ślubne suknie. Ślub miał odbyć się w Wielki Poniedziałek. Siostry śpieszyły się bardzo, ale że pracy było jeszcze dużo, nie zdążyły jej w czasie wykończyć. Nadeszła Wielkanoc. Siostry zamiast iść na rezurekcję do kaplicy zamkowej, zamknęły się w pokoju, chcąc wykończyć pracę. Kiedy się o tym dowiedziała matka, zawrzała strasznym gniewem i zawołała: „Obyście za karę skamieniały, przeklęte córki!” I oto obie córki zamieniły się w głazy, a z nimi matka, jako że nie umiała wychować córek w bojaźni bożej.
(wg opowiadania Zofii Grochmal)

To była taka krótka lekcja historyczno - krajoznawcza, której uczestnikiem była m.in. moja starsza wnuczka Klara.

Słodkie świąteczne fantazje

I przyszedł czas na moje cukiernicze, przedświąteczne wyczyny. A zdarzyło się to w wielki piątek, to taka swoista pokuta zważając na moje umiejętności. No ale słowo się rzekło, że wszystko swojskie na Święta, no to do dzieła. Na pierwszy rzut poszła babka, zwłaszcza że miałam pomocnika, Klarę. Przepis ten wykorzystuję od kilku lat a zaciekawił mnie w nim jeden składnik a mianowicie oranżada. A babka jako wypiek jest fantastyczna, piekę ją z wnuczką i jest to Jej ulubione ciasto.
A więc jest to babka oranżadowa a przepis kilka lat temu był publikowany w '' Przepisy czytelników''.
No to do rzeczy, składniki:
- 5 jajek,
- 3 szklanki mąki,
- 1,5 szklanki cukru,
- 3 łyżeczki proszku do pieczenia,
- 1 szklanka oleju,
- 2 łyżki kakao,
- 1 szklanka oranżady,
- 1 opakowanie cukru waniliowego

Białka ( ze szczyptą soli ) ubić mikserem na sztywną pianę. Dodawać cukier, kolejno; po 1 żółtku, mąkę i proszek do pieczenia. Gdy masa będzie jednolita dolać olej, po czym oranżadę.
Ciasto podzielić na 2 części. Do jednej dodać kakao a do drugiej cukier waniliowy. Do formy nakładać na przemian 1 łyżkę jasnej masy i 1 łyżkę ciemnej masy itd.
Piec w temp. 180st.C przez 40 - 60 min ( do suchego patyczka ). I musi się udać, tu nie ma co schrzanić.

I się nie schrzaniło.

Do kolejnych wypieków podchodziłam z większą niepewnością, ale co tam, raz kozie śmierć.
No to do dzieła; przedwojenny cwibak ( z www. kuchennykredens.pl ), właśnie dlatego mi się spodobał, że przepis jest stary taki babciny. Fajnie mówi się ;; babciny;; jak sama przecież jestem babcią i to do kwadratu, ale przecież każdy miał kiedyś babcię👵. Kiedyś moja babcia zawsze na Święta Wielkanocne piekła cwibak a ponadto wszystko co ma w nazwie tradycyjny podoba mi się. Ten jest smakowo można powiedzieć właśnie babciny, dużo bakalii a skórka z pomarańczy daje właśnie ten niezapomniany świąteczny smak dzieciństwa. Jak to się człowiek przy każdej okazji szybko poddaje wspomnieniom.....

- 5 jaj
- tyle mąki, ile ważą 4 jajka (ok 250 g)
- tyle cukru, ile ważą 4 jajka (ok 250 g)
- bakalie w ilości dowolnej (skórka pomarańczowa, posiekane w paski migdały, rodzynki, morele suszone, żurawina)
- cukier puder do przygotowania lukru

Z czterech jaj oddzielić białka od żółtek. Białka ubić na sztywną pianę. Żółtka z cukrem ukręcić na kogel mogel. Ubite na puszystą masę żółtka połączyć jednym całym jajkiem, mąką i dokładnie wymieszać. Dodać pianę z białek i obtoczone w mące (ważne!) bakalie. Masa powinna być bardzo gęsta od bakalii. Ciasto przelać do wysmarowanej masłem i wysypanej mąką keksówki i piec ok 50 minut w nagrzanym do 180 C piekarniku. Od ok 40 minuty sprawdzamy drewnianym patyczkiem czy ciasto jest już upieczone. Ciasto przechowywać pod przykryciem.

 
Ukoronowaniem moich wypieków był czekoladowy sernik jak z bajki ( z www.aniagotuje.pl ). A co w tym przepisie mnie zauroczyło? Zdjęcie, po prostu dostałam ślinotoku od samego patrzenia. Takie przepysznie czekoladowe i takie po prostu jest. A ponadto bardzo proste i wydaje się małokaloryczne. A ja w tym przypadku postanowiłam dodatkowo poeksperymentować z ksylitolem. To cukier z brzozy, ma około 40% mniej kalorii od zwykłego i tak sobie pomyślałam, że czemu nie spróbować?
Ponieważ przeważającą ilość słodkiego to właśnie ja pochłaniam, w myśl zasady; aby się nie zmarnowało,a ponieważ ostatnio będąc na cudownej diecie ( http://kocham-wies.blogspot.com/2017/02/koniec-z-jo-jo.html )  zrzuciłam 10 kg to szkoda tego zaprzepaścić. Choć ciut mniej kalorii może uda mi się pochłonąć, bo łasuchem nie przestałam być choć teraz tylko raczej od święta.

-  500 g dobrego mielonego twarogu
-  100 g śmietanki 30 %
-  1 serek waniliowy – 200 g
-   tabliczka gorzkiej czekolady 60-70% – 100 g
-  3 czubate łyżki kakao
-  łyżka mąki/skrobi ziemniaczanej
-  5 łyżek cukru pudru

W rondelku podgrzewałam kakao, śmietankę, cukier puder i pokruszoną czekoladę do czasu aż zrobiła się gładka i jednolita masa.
W misce mieszamy twaróg, z serkiem waniliowym i mąką ziemniaczaną. Dodajemy ciepły krem czekoladowy, dobrze mieszamy np. blenderem.
Formę z masą umieszczamy w piekarniku na środkowej półce i pieczemy 70 min. w temp, 180 st.C.
Aby sernik nie popękał na dno piekarnika wkładamy pojemnik z wodą.
Po upieczeniu pozostawiamy w piekarniku 15 min przy uchylonych drzwiczkach.
Zimny wyjmujemy z formy i obsypujemy czym chcemy; kokosem, orzeszkami, czekoladą itp.

A tu wszystko razem.
Niekwestionowanym zwycięzcą plackowym wg wnuczki Klary została sprawdzona już niejednokrotnie  babka.
Jak już piszę o rankingach to hitem okazały się również bułeczki czosnkowe, które piekłam w niedzielny poranek ( przed śniadaniem ) - http://kocham-wies.blogspot.com/2017/04/czas-zaczac.html .

Dla ułatwienia sobie pracy i uniknięcia ewentualnych dodatkowych rozczarowań, wszystkie swoje słodkości piekę w formach silikonowych i mam spokój z przypalaniem, problemami z wyciągnięciem i tym podobnymi niespodziewanymi atrakcjami.

No i nadeszły Święta :

i po Świętach..........................teraz będzie wielkie mrożenie.

Nie tylko kwiatkowo

Kombinowałam, kombinowałam i wykombinowałam. Upiekłam tzw. chleb z gara. Muszę powiedzieć, że bardzo mi się spodobała ta czynność bo pracy przy nim jest bardzo ale to bardzo mało a efekt smakowy i wizualny powalający:

A przy tym jestem niesamowicie z siebie dumna, bo różnie kończyły się do tej pory zabawy z ciastem. Coś mi się wydaje, że chyba przełamałam fatum i teraz już będzie tylko lepiej.

Najwięcej czasu zajęło mi poszukiwanie odpowiedniego gara, ale znalazł się taki dość zużyty i nawet pokrywkę udało się dopasować, Tak więc w godzinach wieczornych przystąpiłam do dzieła.
I tak do miski wsypałam :
- 75 dkg mąki,
- 7 g drożdży w proszku ( opakowanie ),
- 1/2 łyżeczki cukru,
- 1,5 łyżeczki soli,
- 1 łyżki oleju,
- 2 szklanki ciepłej wody.

Wszystko to zamieszałam łyżką ( nawet rąk nie ubrudziłam ) do połączenia składników. Przykryłam pokrywką i całość usadowiłam na  nocleg w lodówce ( ok 12 godzin ). Następnego dnia włączyłam piekarnik do którego włożyłam garnek z pokrywką, temperatura 220 st.C. W tym czasie zagniotłam krótko ciasto, teraz już ręką , przykryłam i tak sobie czekało ( 20-30 min ) aż gar się nagrzeje. Wyjęłam gar ( uwaga -  bardzo gorący !! ) i wrzuciłam do niego ciasto. Zmniejszyłam temperaturę do 200 st.C i całość wylądowała w piekarniku na ok. 35 min. Po tym czasie zdjęłam pokrywkę i jeszcze piekłam ok 25 min.
Gorący wyjęłam na kratkę i tak smakowicie wyglądał jak na zdjęciu.

Weekend to oczywiście Chabaziewo, a tam coraz piękniej, coraz bardziej kolorowo. Oprócz kwiatków cebulowych zakwitła forsycja i magnolia, Tym razem zachwyciły mnie pierwiosnki, które tutaj nazywamy kurze łapki:

Nie mam pojęcia skąd ta nazwa, bo jak się im przyjrzy to ani łapek ani jakiejkolwiek innej kurzej części ciała nie przypominają.

Kwitną wszędzie na polach, łąkach no i oczywiście u mnie w ogrodzie i poza nim. Takie wdzięczne, blado żółciutkie kwiatuszki na łodyżce kwitną właśnie wczesną wiosną.
Ja oczywiście oprócz podziwiania i fotografowania harowałam w ogrodzie. I znów sadziłam kwiatki - bratki i kilkanaście kłączy, które zamówiłam w internecie, a to m.in; kolorowe liliowce, niebieski przetacznik, białe tuberozy, niebieska tawułka, biały ciemiernik, kolorowe floksy, piwonie itd.
Owocnik również w ten weekend zdążył się powiększyć a to za sprawą kilku krzaczków agrestu. Sąsiad przyniósł nam wykopane krzaki, chyba jest to stara odmiana co szczególnie mnie cieszy. Jakoś mam wrażenie, że stare odmiany owoców są bardziej odporne na wszelkiego rodzaju tałatajstwo i smakowo niebiańskie. Tak prawdziwie owocowe.

I po takim kolejnym pracowitym weekendzie nawet Niunek się zmęczył i znalazł chwilę wytchnienia w altanie w towarzystwie pięknie kwitnącej kępy białych kwiatuszków, nawiasem mówiąc mojej własnej produkcji:

 

Muszę jeszcze wspomnieć o tym, że na bazarkach pojawił się czosnek niedźwiedzi i nie można tego przegapić. Ja oczywiście już na niedzielny obiad zaserwowałam pyszną zupkę: http://kocham-wies.blogspot.com/2016/04/czosnek-niedzwiedzi.html